Tu odgałęzia się od niego Pasmo Równicy, a nieco dalej na Grabowej pasmo Starego Gronia i Beskidu Węgierskiego. Poprzez ten ostatni i przełęcz Karkoszczonkę Pasmo Baraniej Góry łączy się Pasmem Klimczoka i Szyndzielni na północy.
Pasmo Baraniej Góry i Skrzycznego ma wiele bocznych odgałęzień. Największe z nich to: południowe ramię Skrzycznego z Równią; zachodnie ramię Malinowskiej Skały, ciągnące się poprzez Malinowską Przełęcz i Malinów po Przełęcz Salmopolską; wschodnie ramię Malinowskiej Skały ze szczytem Kościelec; południowo-zachodnie ramię Zielonego Kopca, zwane Cienkowem; wschodnie ramię Magurki Wiślańskiej, na Magurce Radziechowskiej rozgałęziające się na dwa ramiona: północne ze szczytami Muronka i Ostre; północno-wschodnie ze szczytami Cebula, Glinne, Wielki Żor, Mały Żor, Czerwieńska Grapa; południowo-wschodni grzbiecik Baraniej Góry (Barański, lub Barański Groń); odgałęziający się na Wierchu Wisełka północno-zachodni grzbiet Baraniej Góry ze szczytami Równiański Wierch, Przysłop, Przypór i Czarny. Pasmo Baraniej Góry stanowi dział wód pomiędzy doliną Wisły od zachodu a doliną Soły od wschodu. Jest w dużym stopniu porośnięte lasem, ale wielkie wiatrołomy i późniejszy wyrąb drzew spowodował, że na dużych odcinkach ze szlaków turystycznych biegnących jego grzbietami rozciągają się szerokie panoramy widokowe.