Choć przebywał w relatywnym odosobnieniu i zmagał się z problemami finansowymi, był uważany za wiodącego maskila Rosji na przestrzeni lat 20. do 40. XIX w. Zwano go „rosyjskim Mendelsohnem”.

Młodo przyjął zasady europejskiego oświecenia, pod wpływem których wywnioskował, że społeczeństwu żydowskiemu potrzebne są znaczne reformy w zakresie edukacji i pracy. Podkreślał wartość szerokiej oświaty i nauki języków, odrzucając jidysz na rzecz niemieckiego i rosyjskiego. Działalność literacka Lewinsona składała się przede wszystkim z dzieł polemicznych lub propagandowych dotyczących życia i statusu społecznego Żydów wschodnioeuropejskich. Pisał teksty analityczne, satyry, sztuki. Publikował po hebrajsku. Piętnował nie tylko chasydyzm, ale również, między innymi, nierówności w społeczeństwie żydowskim czy korupcję. Choć władze rosyjskie przychylnie patrzyły na jego działania na polu oświaty, jego teksty walczące z antysemityzmem zatrzymywała cenzura. Z kolei jego dzieło Be(j)t Jehuda analizujące rozwój judaizmu, i propagujące reformy, które początkowo zostało odrzucone przez wydawcę ze względu na opór rabinów, ostatecznie otrzymało wsparcie władz poprzez szeroką dystrybucję w synagogach i szkołach żydowskich.