W czasie walk pod Mińskiem rtm. Długaszewski jako najstarszy oficer w pułku, zastępował mnie, gdy prowadziłem brygadę lub grupę. W prowadzeniu pułku rtm. Długaszewski okazywał wiele spokoju i sam dobrym przykładem wskazywał ułanom drogę do zwycięstwa. Odznaczył się zwłaszcza w bitwie pod Mirem, atakując na czele swego szwadronu przeważające siły bolszewickie, które uciekły w popłochu”.
W lipcu 1921 w dalszym ciągu dowodził 3. szwadronem pułku. Później został formalnie przeniesiony do rezerwy i jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej, w macierzystym pułku. 6 listopada 1923 został zwolniony z czynnej służby. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 246. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 pułku strzelców konnych w Poznaniu.
Po śmierci ojca (20 grudnia 1923) przejął zarząd nad cegielnią parową. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną. Przyczynił się do powołania urzędu wójta w Podzamczu i został wybrany na to stanowisko. Był inicjatorem budowy pomnika powstańców wielkopolskich. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Wielkopolski i w dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 7 psk.