W latach 1967–1977 był dyrektorem Centralnego Ośrodek Badawczo-Rozwojowego Maszyn Włókienniczych. W latach 1977–1981 pracował jako doradca techniczny dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Maszyn Włókienniczych.

Uczestniczył w rozbudowie potencjału produkcji maszyn włókienniczych w Polsce, przyczyniając się do rozwoju branży. Współpracował przy opracowywaniu metod przędzenia bezwrzecionowego włókien metodą wiru stacjonarnego (4 patenty) oraz metod produkcji krosien czółenkowych oraz przędzarek wrzecionowych.

Pozostała działalność Był Radnym Rady Narodowej miasta Łodzi (1954–1970), przewodniczącym Komisji Gospodarki Komunalnej i Komunikacji (1964–1970) i przewodniczącym Rady (1964–1970) oraz posłem na Sejm PRL III kadencji (1961–1965). Jako poseł należał do Komisji Budownictwa i Gospodarki Komunalnej oraz Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa. Był członkiem grupy inicjatywnej (1981) i Tymczasowej Rady Województwa Łódzkiego Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego PRON (1982–1983), a także przewodniczącym (od 1985) Łódzkiej Rady oraz członkiem Tymczasowej Rady Krajowej (1982–1983) i Rady Krajowej PRON (1984). W latach 1953–1976 był prezesem Łódzkiego Oddziału Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT) i w ramach pełnienia tej funkcji był m.in.