mały|500px|Widok na Pasmo Błatniej i Pasmo Klimczoka i Szyndzielni z Małego Skrzycznego mały|500px|Widok na Pasmo Błatniej (najwyższe) i pasmo Starego Gronia (poniżej) z Trzech Kopców Wiślańskich. Po lewej Pasmo Równicy Pasmo Błatniej lub Pasmo Błotnego – jedno z pasm w Beskidzie Śląskim, będące odgałęzieniem Pasma Klimczoka i Szyndzielni. Wraz z nim jest najdalej na północ wysuniętą częścią Beskidu Śląskiego.

Opis pasma Odgałęzia się od Pasma Klimczoka i Szyndzielni na szczycie Trzech Kopców i systematycznie się obniżając biegnie w kierunku północno-zachodnim poprzez szczyty i przełęcze: Stołów, Błatnia, Wielka Cisowa, Mały Cisowy, Czupel, Łazek, Liszka i Zebrzydkę. Najwyższym szczytem pasma są Trzy Kopce (1082 m), ale za główny uważany jest Błatnia (917 m), zwana też Błotnym, stąd nazwy pasma. Szczyt Błatnia uważany jest za główny z tego powodu, że na nim odgałęzia się jedyny większy, boczny grzbiet, ponadto znajduje się na nim Schronisko PTTK na Błatniej. Główne odgałęzienie pasma biegnie od Błatniej na północ, na Górze Przykrej rozgałęzia się na dwa grzbiety: północno-zachodni ze szczytami Wielka Polana, Bucznik, Ostry; północno-wschodni ze szczytami Wysokie, Kopany, Palenica.