W zakresie partnerstwa między NATO a Irakiem wyeksponowano program współpracy oraz dialogu politycznego, edukację i szkolenie, a także reagowanie na zagrożenie terroryzmem, budowę instytucji sektora obronnego, bezpieczeństwo granic i komunikację strategiczną. Sojusz wypowiedział też swoje opinie w zakresie osiągnięcia stabilności Bałkanów Zachodnich. Z uznaniem przyjęto sukcesy misji pokojowej NATO w Kosowie KFOR. W odniesieniu do broni nuklearnej stwierdzono, że strategiczne siły jądrowe pozostają nadrzędną gwarancją bezpieczeństwa sojuszników. Wspomniano także o sojuszniczej zdolności do obrony przed pociskami balistycznymi, która stała się integralną częścią jego obronnych sił i środków. Potwierdzono, że obrona przeciwrakietowa NATO nie jest skierowana przeciwko Rosji i nie przyczynia się do osłabienia rosyjskiego strategicznego potencjału odstraszania. W kolejnych punktach potwierdzono zaangażowanie w kontrolę zbrojeń konwencjonalnych i zaangażowanie w budowę sił NATO 2020. W tym celu uzgodniono Pakiet Planowania Obronnego. Zatwierdzono także Koncepcję państw ramowych obejmującą wielonarodowe działania koordynowane przez wyznaczone państwo. Dodatkowo zatwierdzono pakiet Inicjatywy sił połączonych. Zapowiedziano też rozszerzenie strategii morskiej Sojuszu.