Przez jakiś czas oczekują na powrót Chany i Ity, jednak na próżno: obie zostały zamordowane w komorach gazowych zaraz po przybyciu do Auschwitz. Léon umiera ze smutku 9 lipca 1945.
Po wojnie Leon Gronowski poprosił swojego szwagra, aby zaopiekował się Simonem, gdyby coś mu się stało. Po śmierci ojca Simon został zapisany do szkoły z internatem, Athénée Royal de Tournai. W 1946 roku został przyjęty do domu przez rodzinę Brycmanów, przyjaciół Léona i Chany. Szymon mieszkał tam do 1948 roku. W wieku szesnastu lat uzyskał pozwolenie na zamieszkanie na strychu ich domu w Etterbeek. Naukę w klasie łacińsko-greckiej przerwał, aby przystąpić do egzaminów Jury central (komisji, która przeprowadzała egzaminy pozwalające na uzyskanie dyplomu ukończenia szkoły średniej dla uczniów, którzy z powodu wojny nie mogli jej ukończyć w normalny sposób), które zdał.
Podobnie jak wielu innych deportowanych i bojowników ruchu oporu, po doświadczeniu barbarzyństwa Holokaustu, postanowił studiować prawo. W 1949 rozpoczął studia na Wydziale Prawa Université Libre de Bruxelles, gdzie w 1954 uzyskał stopień doktora. Wtedy to podjął pracę jako adwokat w brukselskiej palestrze.