W 1913 został proboszczem w , w tybetańskim Qamdo oraz II prowikariuszem odpowiedzialnym za południowo-zachodnią część wikariatu, położoną przy granicy z Junnanem. Tam podjął się nauki języka tybetańskiego. Misja ta była trudna, ze względu na nękanie przez buddyjskich lamów i bandytów oraz pojawiające się w rejonie choroby i głód. W 1920 był bliski śmierci po zarażeniu się tyfusem.
Od września 1920 do lipca 1921 z polecenia wikariusza apostolskiego Pierra Giraudeau wizytował misjonarzy na odległych placówkach południowego Tybetu oraz w indyjskim Sikkimie, który podlegał wówczas ordynariuszowi z Dajianlu. Następnie powrócił do Dajianlu, gdzie został prowikariuszem, prokuratorem misji i przełożonym seminarium.
Episkopat 11 listopada 1926 papież Pius XI mianował go koadiutorem wikariusza apostolskiego Dajianlu oraz 16 listopada 1926 biskupem tytularnym zeugmańskim. Bulla nominacyjna dotarła 6 czerwca 1927. 7 sierpnia 1927 w katedrze Dajianlu przyjął sakrę biskupią z rąk wikariusza apostolskiego Chengdu Jacques’a-Victora-Mariusa Rouchouse MEP. Współkonsekratorem był koadiutor wikariusza apostolskiego Suifu Louis-Nestor Renault MEP.