Przykład: dziewczyna, która ciągle spóźnia się na randki.
Narzędzia pomiaru Problematyce prokrastynacji poświęcono ostatnio wiele opracowań przeglądowych, które dowodzą iż samoopisowe kwestionariusze Irrational Procrastination Scale (IPS) i Pure Procrastination Scale (PPS) należą do powszechnie stosowanych narzędzi indywidualnego pomiaru omawianego zjawiska. Obie skale koncentrują się na esencji fenomenu – irracjonalnym odkładaniu zadań pierwotnie zaplanowanych. Kwestionariusz PPS pozwolił na zbadanie prokrastynacji, ujmując ją jako zjawisko bardzo ogólne, co okazało się być istotną zmianą w postrzeganiu procesu. IPS natomiast jest krótszy o trzy pozycje i skupia się już tylko na badaniu prokrastynacji jako irracjonalnym opóźnianiu (ang. irrational delay). W procesie walidacji narzędzi autor udowodnił, że choć obie skale są ze sobą bardzo powiązane, to mogą być stosowane niezależnie względem siebie.
Dzięki europejskim badaniom walidacyjnym różnych wersji językowych PPS i IPS, istnieją oficjalne i bezpłatne tłumaczenia obu kwestionariuszy na m.in. polski, francuski, norweski i szwedzki.