Kopalnia „Szczęście Beaty” () – nieczynna kopalnia węgla kamiennego na terenie Rybnika w dzielnicy Niewiadom.

Historia Kopalnia została zgłoszona w 1856 roku przez Franza Strahlera – właściciela dóbr rycerskich w Niewiadomiu Dolnym (obecnie dzielnica Rybnika). mały|Dawny budynek kasyna, ul. Raciborska Pierwsze 2 szyby to „Fund” (znalezisko, odkrycie) oraz „Joseph” – węgiel był wydobywany na powierzchnię drewnianymi kołowrotkami. Na początku działalności węgiel wywożono furmankami, a w 1862 roku powstała bocznica kolejowa w Niewiadomiu. Do transportu węgla służyła konna kolejka szynowa „Rosseisenbahn”, prowadzącą od szybów do placu składowego.

Z nastaniem 1868 roku rozpoczęto eksploatację pola „Keiserin Elisabeth”, a w 1869 roku powstał nowy szyb wydobywczy „Stahler”, który stał się głównym szybem kopalni. W tym samym roku zmarł wyłączny właściciel kopalni Franciszek Strahler i przeszła ona na własność jego spadkobierców. Byli nimi: żona Beata Strahler z domu Magerle z synem Józefem z Radoszów Dolnych oraz Józef Kladziwa z Węgier.

Rok 1872 to czas eksploatacji pokładu „Beata” na większą skalę. W tym czasie kopalnia zatrudniała ok. 180 pracowników, a jej wydobycie wynosiło 22,7 tys. ton. W 1874 roku kolejka konna została zastąpiona linociągiem z liną bez końca o napędzie parowym.