Powstałe wówczas obszerne, najczęściej dwutraktowe kamienice, reprezentują wczesną fazę historyzmu od form klasycystycznych poprzez neorenesans do neogotyckich.
Kamienica na działce nr 7 została wzniesiona w 1855 roku (wg Agnieszki Zabłockiej-Kos) lub w 1863 roku według projekty dwóch architektów: E. Kluge i H. Zuppett dla Emila Sachsa.
Opis architektoniczny
Kamienica zaprojektowana została jako budynek trzypiętrowy z użytkowym poddaszem, trójtraktowy, o dziewięcioosiowej fasadzie, pokryty dachem dwuspadowym w układzie kalenicowym, w 1905 roku zmienionym na dach mansardowo-pulpitowy. Pierwotnie część parterowa była prawdopodobnie boniowana. Dwie skrajne osie wyróżnione są pseudoryzalitem z oknami na trzeciej kondygnacji ujętymi oślim grzbietem i dekorowanymi maswerkami. Pozostałe okna I i II kondygnacji przesklepione są łukowymi obdasznicami ozdobionymi akroteriami i otoczone tynkowanymi opaskami. Okna trzeciej kondygnacji są prostokątne, zakończone odcinkowo i wsparte na gzymsie międzykondygnacyjnym. W części poddasza znajdują się małe prostokątne okienka a między nimi umieszczono proste wsporniki podtrzymujące masywny gzyms koronujący.