U schyłku pliocenu główne rysy rzeźby Katowic były bardzo zbliżone do rzeźby współczesnej.
W czwartorzędzie obszar Katowic został prawdopodobnie pokryty przez lądolód skandynawski dwukrotnie: podczas najstarszego zlodowacenia południowopolskiego oraz w czasie zlodowacenia środkowopolskiego. Osady po pierwszym z tych zlodowaceń zostały usunięte w okresie interglacjału. Lądolód zlodowacenia środkowopolskiego wkroczył na teren Katowic od zachodu wzdłuż obniżenia Kłodnicy, a pozostałością tego zlodowacenia są gliny zwałowe występujące wzdłuż obniżeń dolinnych. W granicach Katowic otaczają one Cisową Górę z trzech stron – od północy wzdłuż ulicy Gliwickiej w Załężu, od wschodu wzdłuż ulicy Żeliwnej oraz wzdłuż linii kolejowych biegnących przez Załęską Hałdę i dalej na zachód w kierunku Kokocińca.
Wzgórza Kochłowickie, których częścią jest Cisowa Góra, to równoleżnikowy wał podzielony dolinami na cztery izolowane wzgórza, z których dwa znajdują się na terenie Katowic. Wzgórza te to kopulaste, miejscowo spłaszczone wzniesienia rozcięte lokalnie głębokimi do 45–50 m dolinami. Wzgórze jest ostańcem denudacyjnym, a jego stoki są dosyć łagodne. Większe nachylenia zaznaczają się w partiach podszczytowych, gdzie odsłaniają się piaskowce karbońskie.