Na bazie doświadczeń z izraelskich ataków na egipskie cele wzdłuż Kanału Sueskiego podczas wojny na wyczerpanie Syryjczycy postanowili zreformować i zmodernizować własny system obrony powietrznej, aby uniemożliwić Izraelowi ewentualne ataki na cele zlokalizowane w głębi terytorium państwa. Armia syryjska poprosiła w tym względzie o pomoc Związek Radziecki. W rezultacie współpracy, na początku lat 70. XX wieku Syria stworzyła nowy system chroniący Wzgórza Golan oraz obszar stolicy – Damaszku. Składał się on z 36 baterii przeciwlotniczych, 25 na Wzgórzach Golan (w tym 11 mobilnych systemów 2K12 Kub – w kodzie NATO SA-6, a także 14 systemów SA-75 i S-125, w kodzie NATO odpowiednio SA-2 i SA-3) oraz 11 systemów wokół Damaszku.
Przed wybuchem wojny Jom Kipur Siły Powietrzne Izraela otrzymały plany zniszczenia radzieckich systemów obrony powietrznej znajdujących się na wyposażeniu Egiptu i Syrii. W przypadku Syrii plan otrzymał kryptonim „Dugman 5”. Zakładał on dwa przypadki, kiedy systemy miałyby zostać zaatakowane i zniszczone: z inicjatywy Izraela w warunkach zaskoczenia wroga („Dugman 5A”) lub w wyniku agresji na terytorium Izraela („Dugman 5B”).