W 1806 został prezesem gubernium styryjsko-karynckiego. W latach 1808–1809 był gubernatorem Triestu. W 1809 był naczelnym intendentem armii austriackiej operującej we Włoszech i dostał się w Padwie do niewoli francuskiej. Następnie był gubernatorem Galicji (marzec 1810 - marzec 1815) a następnie prowincji weneckiej (1815-1819). Przeniesiony do Wiednia był najpierw nadwornym kanclerzem lombardzko-weneckiej kancelarii dworskiej (1819-1823), a następnie pierwszym kanclerzem nadwornym (1823-1834). Jednocześnie był marszałkiem krajowym Dolnej Austrii i przewodniczącym Komisji Sądu Podatkowego ds. Spadków. W 1834 został cesarsko-królewskim marszałkiem nadwornym. Był także prezesem Towarzystwa Przyjaciół Muzyki (Gesellschaft der Musikfreunde) w Wiedniu, a także jednym ze współzałożycieli najstarszego istniejącego banku w Austrii (Erste Österreichische Sparkasse). Był także członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji, Towarzystwa Krzewienia Rolnictwa, Historii Naturalnej i Studiów Regionalnych na Morawach i Śląsku, Towarzystwa Rolniczego w Styrii, Karyntii i KrainieC. H. von Gelbke: Ritterorden und Ehrenzeichen des Oesterreichischen Kaiserstaates, Verlag Ludwig Schreck, Leipzig 1841, S.