Kryzys sueski i okres po wojnie W 1956 roku podczas kryzysu sueskiego został mianowany zastępcą dowódcy, majora Mordechaja „Moty” Gura, 88 Batalionu Spadochronowego. Podczas konfliktu brał udział w desancie na przełęcz Mitla i walkach o nią. Został dwukrotnie ranny. W uznaniu zasług przyznano mu dowództwo nad batalionem spadochronowym.
W 1957 roku rozpoczął naukę w Szkole Dowodzenia i Sztabu Sił Obronnych Izraela. Po jej zakończeniu został mianowany dowódcą 88 Batalionu Spadochronowego. W 1959 roku otrzymał nominację na dowódcę terytorialnego Be’er Szewy w ramach systemu obrony przestrzennej kraju.
W 1961 roku mianowany dowódcą kursu dla dowódców kompanii w Szkole Korpusu Piechoty i Spadochroniarzy. Rok później został zastępcą dowódcy 35 Brygady Spadochronowej. W 1963 roku oddelegowany na kurs w we Francji.
W 1966 roku objął dowództwo nad 80 Rezerwową Brygadę Spadochronową.
Wojna sześciodniowa Podczas wojny sześciodniowej (1967) dalej dowodził 80 Rezerwową Brygadą Spadochronową w ramach 38 Dywizji Pancernej pod dowództwem gen. bryg. Ariela Szarona. Brał udział w bitwie o Umm Kataf. Zadaniem brygady pod jego dowództwem był atak na pozycje egipskiej artylerii.