Okręty tego typu miały trzy stałe sonary z antenami w dwóch opływkach pod kadłubem: Graseby typ 177 – do poszukiwania celów, częstotliwość 6,75 lub 9 kHz, zasięg maksymalny 7 do 14,6 km (w praktyce potwierdzony 4,1 km) Graseby typ 170B – do wypracowywania danych dla strzelania systemu Limbo, częstotliwość 15 kHz typ 162 – do wykrywania obiektów na dnie, częstotliwość 50 kHz
Podczas modernizacji w latach 70. zamontowano dwie ośmioprowadnicowe wyrzutnie celów pozornych Knebworth Corvus kalibru 76 mm. Okręt otrzymał też w toku służby urządzenia do wykrywania opromieniowania przez radar.
Służba Wielka Brytania W 1975 roku „Tartar” pełnił zadania ochrony rybołówstwa na Morzu Barentsa i wokół Islandii. W kolejnym roku brał udział w konfrontacji z Islandią na tle wymuszania dostępu dla brytyjskich rybaków do łowisk (wojnach dorszowych). Dwukrotnie wchodził w kolizje z islandzkim okrętem Straży Wybrzeża „Týr” 1 kwietnia i 22 maja i raz z „Ægirem” 26 maja 1976 roku.
W marcu 1981 roku „Tartar” został wycofany do dywizjonu rezerwowego i miał być skreślony z listy floty, lecz został przywrócony do czynnej służby w związku z wybuchem wojny o Falklandy w 1982 roku. Do służby powrócił po remoncie 17 lipca 1982 roku.