szwadronu na dwie baterie bolszewickie osłanianie przez żołnierzy 510 pułku strzelców i zdobył cztery armaty oraz dwa karabiny maszynowe.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 375. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W tym samym roku zdał egzamin i został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1923 został zwolniony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do macierzystego pułku. Wkrótce po tym wyjechał do Paryża, gdzie ukończył studia w École de Génie-civil i otrzymał dyplom inżyniera lotnictwa. Do 1931 pracował w Paryżu. Z powodu ciężkiej choroby wrócił do kraju. W 1933 pozostawał bez zajęcia. Mieszkał w Warszawie przy ul. Leszno 67. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Królewska Huta i nadal posiadał przydział do 3 pułku ułanów. Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 30.