classis), a więc najlepiej wykształconego, i co za tym idzie najbardziej wartościowego, klasycznego.

Historia filologii klasycznej Starożytna Grecja Homer, jako „nauczyciel Grecji” (Platon, Respublica 606 E) stał się, co najmniej od początków VI w. p.n.e., obiektem różnorodnych zainteresowań Hellenów. Różne źródła przypisują Solonowi, Pizystratowi bądź Likurgowi działania mające na celu upowszechnienie znajomości eposów homeryckich, wykonywanych przez rapsodów. Krytyki moralności Homeryckich bogów podjął się Ksenofanes z Kolofonu, który twierdził, że Homer przypisał nieśmiertelnym to, co uchodzi za hańbiące u ludzi. Także przedstawiciele ruchu sofistycznego niejednokrotnie wypowiadali swoje opinie na temat eposów Homera. I tak np. Protagoras uważał, że inwokacja Iliady, mająca być modlitwą, wyraża r o z k, a z, skierowany do Muzy („o p i e w a j gniew Achillesa, bogini”), Gorgiasz natomiast ułożył „Pochwałę Heleny”, zakorzenioną w treści „Iliady”.