W latach 1970–1974 kierował Instytutem Goethego w Tokio, wykładał też w tokijskim Instytucie Muzyki Chrześcijańskiej. W 1975 roku wrócił do Brazylii, gdzie w latach 1975–1980 kierował Instytutem Goethego w Rio de Janeiro. Był dyrektorem konserwatorium państwowego w Tatuí (1983–1984) i wykładowcą na uniwersytecie stanu Minas Gerais (1984–1988) oraz w konserwatorium w São Paulo (1988–1990).
Otrzymał Order Krzyża Południa (1969) oraz Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1985).
Twórczość Należał do czołowych postaci brazylijskiego życia muzycznego połowy XX wieku. Początkowo tworzył pod wpływem Paula Hindemitha, pod koniec lat 30. zwrócił się w kierunku poznanej podczas pobytu w Szwajcarii od Wladimira Vogela dodekafonii. W Brazylii, adaptując elementy muzyki miejscowej, zaczął rozwijać indywidualny styl. W latach 60. zaczął tworzyć tzw. „eseje planimetryczne”, w których korzystając ze środków typowych dla techniki serialnej wprowadzał ciszę jako równorzędny składnik kompozycji. Wprowadzał też elementy aleatoryzmu kontrolowanego, w niektórych utworach posługiwał się notacją graficzną. W latach 70.