Nad poziomem ulicy bramę zdobiły umieszczone w niszach pomniki: na stronie zachodniej – królów Karola I i Karola II, na stronie wschodniej – króla Jakuba I i królowej Anny Duńskiej.
W XVII i XVIII wieku na bramie wywieszane były na widok publiczny głowy bądź poćwiartowane ciała zdrajców korony. Po raz pierwszy w 1684 roku – , uczestnika , po raz ostatni w 1746 roku – , który brał udział w powstaniu jakobickim. W sąsiedztwie bramy znajdował się gąsior, w który zakuci zostali m.in. Titus Oates (1685) oraz Daniel Defoe (1703).
Temple Bar jako jedyna spośród ośmiu londyńskich bram przetrwała do końca XVIII wieku. Niemniej jednak problemy strukturalne budowli, plany budowy w jej bezpośrednim sąsiedztwie gmachu sądów najwyższych () oraz narastające natężenie ruchu na przebiegającej przez bramę ulicy ostatecznie przyczyniły się do decyzji o jej rozbiórce, którą przeprowadzono w 1878 roku w sposób mający pozwolić na jej późniejszą odbudowę w innym miejscu. Kamienie i inne elementy budowlane przechowywane były przez dziesięć lat w składzie przy , kiedy to z inicjatywy (lady Meux) brama została odbudowana na terenie należącej do jej męża posiadłości , koło Cheshunt. Z czasem budowla zaczęła popadać w ruinę. Od 1976 roku prowadzone były starania na rzecz jej ponownej rozbiórki i odbudowy na terenie Londynu.