Jan Szwajnic, biegły łacinnik, przedtem profesor Szkoły Wojewódzkiej Księży Pijarów, Felicjan Kozłowski, filolog i historyk, Teofil Rybicki, magister filozofii.
Praca szkoły została zaburzona przez wybuch powstania listopadowego. Uczniowie i profesorowie, nie tylko Uniwersytetu ale i szkół średnich stolicy masowo zaciągali się do wojska. W roku szkolnym 1830/31 w Szkole Praktyczno-Pedagogicznej, zaraz w pierwszych dniach powstania liczba uczniów znacznie się zmniejszyła, tak, że w klasie szóstej zostało ich tylko 12. W sumie, opuściło szkołę 232 uczniów, z których przeszło połowa wstąpiła do wojska. W lecie 1831 uczniowie klasy piątej i szóstej, którzy pozostali w szkole mieli ćwiczenia wojskowe. Na obszernym dziedzińcu szkolnym pod komendą podoficerów uczyli się musztry we wtorki i czwartki od godziny 5 do 7 po południu. Po kapitulacji Warszawy 7 września 1831, pierwszym posunięciem władz było zamknięcie Uniwersytetu i wszystkich szkół wyższych Królestwa, w tym wojewódzkich. W miejsce tych ostatnich otwarte zostały tymczasowe szkoły wydziałowe, czteroklasowe. Stan taki utrzymał się przez do 1833.