Sawa Kowtoniuk, (ur. 1888, zm. ok. 1970) – ukraiński rolnik i listonosz zaangażowany w pomoc Polakom podczas rzezi wołyńskiej.

Sawa Kowtoniuk tuż przed rozpoczęciem I wojny światowej rozpoczął służbę wojskową w marynarce Imperium Rosyjskiego. Po opuszczeniu wojska wziął ślub z Ustyną i osiedlił się w zachodniej części wsi Kisielin na Wołyniu, gdzie prowadzili gospodarstwo rolne. Mieli dwójkę dzieci: Wołodymyra i Olhę.

11 lipca 1943 roku oddziały OUN-UPA zamordowały w kościele w Kisielinie ok. 90 Polaków uczestniczących w niedzielnej mszy, a w okolicznym lesie pojawili się uzbrojeni ludzie, co oznaczało, że wszystkim mieszkającym w okolicy Polakom grozi śmierć z rąk członków OUN-UPA. Kowtoniukowie zdecydowali się ukryć w swoim gospodarstwie rodziny: Sławińskich, Romanowskich, Maciaszków oraz Okólskich. Żywili ich także na swój koszt. 15 lipca Kowtoniukowie ocenili, że ryzyko natknięcia się na członków OUN-UPA zmalało, ponieważ byli zajęci atakami w innych miejscowościach. Sawa poprowadził wtedy część Polaków do majątku Lipińskiego w Zaturcach. Jako że był on zajęty przez Niemców, uznano, że Polacy mają tam większe szanse na przeżycie. Jedną z osób, która w ten sposób doczekała końca wojny, była Stanisława Sławińska. Inni Polacy przebywali u Kowtoniuków do 8 sierpnia 1943 roku.