Od 21 września 1917, po kryzysie przysięgowym, pełnił służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym na stanowisku zastępcy dowódcy, a od 1 stycznia 1918 dowódcy taborów. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został aresztowany i osadzony obozie internowanych w Huszt. Był jednym z oskarżonych w procesie legionistów w Marmaros-Sziget (8 czerwca – 2 października 1918). Po cesarskiej abolicji wyjechał do Warszawy.
5 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia rotmistrzaDz. Rozp. MSWojsk. Nr 5 z 21 listopada 1918, poz. 62.. 14 listopada 1918 został przydzielony do Sekcji Gospodarczej Ministerstwa Spraw Wojskowych w WarszawieDz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 113.. 13 grudnia 1918, na własną prośbę („z powodu tragicznych przejść rodzinnych”), został zwolniony ze służby czynnej i zaliczony do rezerwyDz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 362.. 27 listopada 1919 został powołany do służby czynnej i przydzielony do 1 Dywizji Legionów na stanowisko dowódcy taborówDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4213.. 22 grudnia 1919 został przeniesiony z Dowództwa Taborów 1 Dywizji Legionów do 1 szwadronu zapasowego taborów z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku dowódcy taborów 1 DLeg.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz.