thumb|Interferencja fal w zależności od długości fali (wzrasta od góry ku dołowi) i wzajemnej odległości źródeł (rośnie od lewej do prawej)
Interferencja (łac. inter – między + ferre – nieść) – zjawisko powstawania nowego, przestrzennego rozkładu amplitudy fali (wzmocnienia i wygaszenia) w wyniku nakładania się (superpozycji) dwóch lub więcej fal. Warunkiem trwałej interferencji fal jest ich spójność, czyli korelacja fal i równość częstotliwości.
Matematyczne podstawy W ośrodku liniowym rozchodzące się z kilku źródeł zaburzenia spotykają się w danym punkcie Zaburzenie ośrodka w tym punkcie jest sumą zaburzeń wywołanych przez poszczególne fale.
Dla najprostszego przypadku dwóch fal harmonicznych o jednakowych amplitudach jednakowej długości fali i zgodnych fazach początkowych, rozchodzących się z dwóch różnych źródeł leżących w odległościach odpowiednio i od punktu zaburzenie w punkcie opisuje wzór:
gdzie:
thumb|365px|Z lewej interferencja fal będących w tej samej fazie, z prawej – w przeciwfazie Gdy spełniony jest warunek:
gdzie to dowolna liczba naturalna fale w punkcie ulegają wzmocnieniu (są w tej samej fazie) i
Gdy w pewnym punkcie
fale wygaszają się (są w przeciwfazie), czyli