Stanisław Czosnowski (ur. w Bożykowcach na Podolu, zm. 11 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski prozaik, poeta, publicysta, jeden z najwybitniejszych aforystów dwudziestolecia międzywojennego; do wybuchu II wojny światowej sekretarz Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, w czasie okupacji niemieckiej żołnierz Armii Krajowej.
Życiorys Wywodził się ze starego rodu z Czosnowa na Mazowszu. Był synem Zdzisława i Marii z domu Skarbek. Studiował filozofię na uniwersytetach we Lwowie i w Wilnie. Pracował jako redaktor naczelny sprawozdań Parlamentu RP oraz sekretarz Polskiej Grupy Unii Międzyparlamentarnej. Podróżował po Afryce, Stanach Zjednoczonych i KanadzieKazimierz Orzechowski (wybór i oprac.), Żądło i miód. Antologia aforyzmu polskiego. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo, 1984, ss. 101–103..
Podczas II wojny światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną w Warszawie, gdzie wówczas mieszkał przy ulicy Uniwersyteckiej 1. Był redaktorem pierwszego konspiracyjnego pisma satyrycznego „Biały Koń”. W czasie powstania warszawskiego służył w IV Obwodzie AK w dzielnicy Ochota, którego dowódcą był ppłk. Mieczysław Sokołowski, ps. „Grzymała”.