Dokument ten pełni funkcję ideologiczną i propagandową, ukazując Cyrusa jako wybawiciela ludu i odnowiciela porządku religijnego.

Po zdobyciu Babilonu w 538 p.n.e. zezwolił Żydom na powrót z „niewoli babilońskiej” i odbudowę Jerozolimy, której potrzebował jako bazy do planowanego podboju Egiptu (dzieło to dokończył jego syn Kambyzes). Pozwolił też na odbudowę Świątyni Jerozolimskiej.

Przybrał tytuł „wielkiego króla, króla Babilonu, króla Sumeru i Akadu, króla całego świata”, a także „Króla Królów”.

Źródła i kontrowersje dotyczące zdobycia Babilonu Zdobycie Babilonu przez Cyrusa w 539 roku p.n.e. jest jednym z najlepiej datowanych wydarzeń w historii starożytnej Mezopotamii, jednak niektóre szczegóły budzą kontrowersje źródłoznawcze. Dwa główne źródła pisane z epoki – Kronika Nabonida i Cylinder Cyrusa – różnią się pod względem tonu, zawartości i celu.

Kronika Nabonida (kol. III) opisuje, że 16 dnia miesiąca Tashritu armia dowodzona przez Ugbaru, gubernatora Gutium, weszła do Babilonu „bez walki”. Imię Cyrusa (w akadyjskim: mKu-ra-aš) nie pojawia się w tym fragmencie, a podmiot „król”, występujący w dalszych wersach, nie jest jednoznacznie zidentyfikowany.