W 1918 zamieszkał w Łodzi, gdzie 1 lipca został naczelnikiem Oddziału Pomiarów miasta Łodzi. Opracował sieć triangulacyjną oraz niwelacyjną miasta, obierając za jej centralny punkt krzyż na wieży Kościoła Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi. 1 sierpnia 1922 został zastąpiony na stanowisku przez Wacława Bobrowskiego i powrócił do Wilna, gdzie został ponownie kierownikiem Wydziału Pomiarów. W 1926 uzyskał kwalifikacje mierniczego przysięgłego. W maju 1939 przeszedł na emeryturę.
Podczas II wojny światowej utrzymywał rodzinę z uprawy warzyw i kwiatów. Po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną szykanowało go NKWD, by w grudniu 1944 zamknąć go z żoną w areszcie śledczym na Łukiszkach. Następnie został ewakuowany transportem kolejowym do Łodzi, gdzie nie uznano jego praw do emerytury, w związku z czym podjął pracę w Wydziale Pomiarów Zarządu Miejskiego. W 1946 podjął pracę kierownika wydziału ds. inwestycji, budownictwa i odbioru robót w Centralnym Zarządzie Przemysłu Włókienniczego. W grudniu 1946 uznano jego prawa do emerytury, pomimo tego jednak nadal pracował. Pełnił funkcję biegłego sądowego w zakresie budownictwa, wyceny gruntów, budynków i fabryk do końca 1962 roku.