koniecznością poruszania się na wózku inwalidzkim) oraz krytykowali prowadzenie procesu w tych okolicznościachJoanna Skibniewska, Dymanie w samoobronie, „NIE”, nr 1, 2013..
W marcu 2011 Sąd Apelacyjny w Łodzi skierował do ponownego rozpoznania sprawę Stanisława Łyżwińskiego w zakresie zarzutów wykorzystywania seksualnego Anety Krawczyk i drugiej z działaczek partii wspólnie i w porozumieniu z Andrzejem Lepperem i jednocześnie utrzymał w mocy skazujący go wyrok w zakresie 5 pozostałych zarzutów (wszystkich, które dotyczyły tylko Stanisława Łyżwińskiego, w tym zgwałcenia). Sąd ten orzekł w tym zakresie nową karę łączną do 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając mu na jej poczet okres tymczasowego aresztowania. W lipcu 2011 został przedterminowo zwolniony z odbywania reszty orzeczonej kary. Miesiąc później współoskarżony Andrzej Lepper popełnił samobójstwo, co skutkowało umorzeniem postępowania w tym zakresie. W styczniu 2012 Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w zakresie czterech z pięciu zarzutów, utrzymując go co do przestępstwa podżegania do porwania (za co ostatecznie wymierzono karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności) i jednocześnie kierując sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy w pozostałym zakresie.