Inni uważają, że termin ten wywodzi się od włoskiego cassare – odprawić, oznaczającego pożegnanie muzyczne, czyli Abschiedsmusik. H.Ch. Koch uważa, że ponieważ termin Cassatio (z włoskiego Cassazione) oznacza dosłownie odprawienie i niewątpliwie określa on utwór, którym kończy się wykonanie muzyki i „odprawia” słuchaczyHeinrich Christoph Koch, Musikalisches Lexicon (1802), s. 307 Cassatio.. Taką interpertację sugeruje również termin używany na określenie niektórych utworów W.A. Mozarta: Final-Musik (muzyka końcowa), np. Serenade (Final Musik oder Cassation) D-dur KV 100Köchelverzeichnis., choć w tym wypadku chodziło o muzykę na uroczystość zakończenia studiów.
Przywołano również francuskie słowo casse (złamać), wychodząc z założenia, że porządek utworu można „złamać”, wykonując części w dowolnej kolejności.
thumb|240px|Michael Praetorius Syntagma Musica tom III, Wolfenbüttel 1619. Rozdz. VI, s. 18 – definicja serenaty.
Najbardziej prawdopodobne jest jednak, iż termin ten odzwierciedla plenerowy charakter kasacji i powstał z przekształcenia austriackiego słowa dialektalnego gassatim (chodzić po ulicy).