Archeologia – satyra Cypriana Kamila Norwida z 1866 na typowe polskie małżeństwo ziemiańskie.
Okoliczności powstania utworu Satyra została napisana na wieść o ucieczce Ludwiki Kuczyńskiej, brzydkiej lecz bogatej córki marszałkowej Joanny Kuczyńskiej, od męża, hrabiego Tadeusza Leona Ostrowskiego, eleganckiego bywalca paryskich bulwarów, który nie umiał porozumieć się z niekochaną żoną. Ziemiańskie realia satyry odnoszą się w o wiele większym stopniu do innych znanych poecie par małżeńskich, przede wszystkim do jego pierwszych ideałów kobiecych: Brygidy Dybowskiej, której małżonek zrujnował ją i doprowadził do ubóstwa i Kamili L., która po zerwaniu z Norwidem, wyszła za mężczyznę, który najpierw ją zrujnował, a potem porzucił.
Tytuł utworu porównuje opisywane stosunki wzajemne, do tego rodzaju przeżytków społecznych, które w innych krajach mogą stanowić już tylko przedmiot badań archeologicznych. Tekst dochował się w dwóch wersjach, przesłanych w 1866 Konstancji Górskiej (bez tytułu) i Joannie Kuczyńskiej, rozpaczającej nad nieszczęściem własnej córki, podobnym do opisanego w utworze. Tekst Górskiej zaginął. Tekst Kuczyńskiej wydrukował w 1935 Adam Czartkowski w numerze 278 Kuriera Warszawskiego z 1933 pod tytułem Pani na Korczewie.