mały|grób rodziny Wacława Polkowskiego Wacław Polkowski (ur. 23 października 1871 w Kurejwie, zm. 14 czerwca 1952 w Warszawie) – przedsiębiorca budowlany, działacz społeczny.
Życiorys Był synem Bolesława i Kajetany Niemczewskiej. Ukończył gimnazjum w Mohylewie, potem studiował w Instytucie Technologicznym w Petersburgu, uzyskując w 1895 roku tytuł inżyniera technologa. Po zdobyciu doświadczenia w fabrykach w petersburskich (między innymi. Zakładach Putiłowskich) został wspólnikiem Franciszka Skąpskiego w Towarzystwie Akcyjnym „Stroitiel”. Było to znaczące przedsiębiorstwo, prowadzące m.in. prace fortyfikacyjne w rosyjskich portach bałtyckich. W 1906 roku został członkiem petersburskiego koła Sokoła (w Petersburgu powstało ono 29 stycznia 1906 roku). W następnym roku wszedł do zarządu, w którym pełnił kolejno funkcje: członka zarządu, wiceprezesa, a w latach 1917/1918 prezesa. W 1918 roku przyjechał wraz z rodziną do Warszawy. Początkowo, w latach 1919-20 pracował w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W 1920 roku wszedł do zarządu spółki Żelazo-Beton. Jedną z jego pierwszych prac było wyburzenie dzwonnicy Soboru św. Aleksandra Newskiego w marcu 1921 roku. Firma Żelazobeton wybudowała setki mostów, domów mieszkalnych oraz dziesiątki gmachów użyteczności publicznej.