Jeśli pożera i łupi zwierzęta, to dlatego, że je zapomniał albo w ogóle nie zna. Jego żądza osiągnie kres, gdy spotka pomnik ojczyzny opatrzonej - Las-Dziewicę. On jest dziecięciem nędzy i szaleństwa, synem zatęchłych miast, jałowej ziemi i karłowatych drzew. Jakże więc mają nie lamentować z jego powodu stworzenia.
Tak przyleciał anioł do podnóża Libanu. Tam w grocie, przerobionej na kaplicę ujrzał dwóch pustelników sprawujących liturgię. Uradował się ujrzawszy ludzi, na których życiu i mieniu nie było żadnej skazy, naznaczonej gwałtem czy krzywdą. To po to przedsiębrał tak daleką podróż. Kapłan odwrócił się od ołtarza i rzekł: Orate fratres. A nie było tam nikogo tylko dwa lwy. Pod koniec Mszy anioł podniósł rękę i otwarł skrzydłem na traf księgę leżącą na ławie i przeczytał: I postawię z nimi przymierze dnia onego: ze zwierzem polnym i ptactwem powietrznym, i z płazem ziemskim, a łuk i miecz, i wojnę wygładzę z ziemie i dam im spać bezpiecznie.
Recepcja Wiktor Gomulicki (1904) widział w tym utworze małe arcydzieło.