Rozpoczęte w Kolumbii powstanie wraz z planem Simóna rozszerzyło się na całe Wicekrólestwa Peru i Nowej Granady, zaś wojska Bolívara zdobyły w 1813 roku Caracas, a sam Bolívar ogłosił się prezydentem Wenezueli, którym był do grudnia 1814. Mimo to jego armia borykała się z wieloma problemami i nie zdołała stawić czoła buntownikom pod powództwem hiszpańskiego rojalisty Jose Bovesa, który pokonał Bolívara w bitwie pod Araguą w sierpniu 1814 roku. W wyniku przegranej antyhiszpański bunt praktycznie upadł. Po przegranej z Bovesem Simón Bolívar uciekł do Kolumbii, potem na Jamajkę, później zaś udał się na Haiti.
Powrót Bolívara Simón Bolívar wrócił do Wenezueli w 1816 roku na czele nowej, kilkusetosobowej armii. Niedługo później, po przyłączeniu się części ludności niewolniczej do powstania w wyniku ogłoszenia przez Bolívara zniesienia niewolnictwa, generał doprowadził do wyzwolenia Wenezueli z rąk Hiszpanów. W 1817 roku została utworzona Republika Wenezueli, której Bolívar został prezydentem. Hiszpanie kontrolujący jeszcze część Nowej Granady zostali pobici w . W 1819 roku w wyniku usilnych starań Bolívara zostało utworzone nowe państwo – Wielka Kolumbia. Było to połączenie Kolumbii i Wenezueli. Do terytorium tego państwa została włączona w 1821 roku Panama, rok później zaś Ekwador.