W 1936 wybrany do Zgromadzenia Narodowego z ramienia Unii Socjalistycznej Republikańskiej. W 1939 zmobilizowany jako oficer rezerwy do Legii Cudzoziemskiej, służył m.in. na froncie wschodnim i jako tłumacz podczas kampanii norweskiej. W czerwcu 1940 przybył do Londynu. Od lipca do września 1940 był dyrektorem ds. zagranicznych w gabinecie Charles’a de Gaulle’a, zaś od listopada 1940 do grudnia 1942 – gubernatorem Czadu. W 1940 skazany zaocznie na karę śmierci przez władze Francji Vichy. W 1942 dołączył do 13 Półbrygady Legii Cudzoziemskiej, uczestniczył w walkach w Libii i Tunezji. W 1943 został oficerem łącznikowym z siłami brytyjskimi.

Od października 1943 do sierpnia 1945 członek Tymczasowego Zgromadzenia Konsultacyjnego obradującego w Algierze, następnie od października 1945 do czerwca 1946 członek Zgromadzenia Konstytucyjnego. W 1945 wstąpił do Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej. W latach 1946–1955 i 1956–1958 ponownie członek Zgromadzenia Narodowego, w tym od 1956 wiceprzewodniczący. W latach 1949–1955 oddelegowany do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, a także do Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i od 1958 do Parlamentu Europejskiego. W tym drugim gremium od 1958 do 1959 kierował frakcją socjalistyczną.