Na stanowisko dowódcy ośrodka wyznaczony został mjr łącz. Kazimierz Jan Korasiewicz.
Ośrodek wykorzystany został częściowo do wystawienia oddziałów łączności Armii „Lublin”, częściowo został ewakuowany w kierunku wschodnim po zbombardowaniu Lublina. „Dalsze losy są niejasne, zdaje się, że błąkał się między Łuckiem i Krasnymstawem, gdzie dnia 26 września zakopał broń”.
Do Lublina z Jarosławia dotarła część kadry oficerskiej i podoficerskiej poznańskiego 7 batalionu telegraficznego jako obsada ośrodka zapasowego.
8 września wyjechały z Grodna, transportem kolejowym, nadwyżki Kadry 3 baonu telegraficznego, lecz nie mogły dojechać do Lublina, wyładowały się w Kamienicy Wołyńskiej i dalej maszerowały pieszo. W okolicach Stanisławowa do sowieckiej niewoli dostał się kpt. adm. (łącz.) Teofil Brzozowski.
W czasie pobytu Kwatery Głównej Naczelnego Wodza w Brześciu z nadwyżek Kadry 4 baonu telegraficznego wystawiono jedną kompanię marszową do dyspozycji naczelnego dowódcy łączności. 11 lub 12 września nadwyżki miały wyjechać koleją z Brześcia