Twórczość Twierdził, że język niemiecki należy obok łaciny, greki i języka hebrajskiego do najstarszych głównych języków (Hauptsprachen) świata. Głosił istnienie w języku niemieckim tzw. wyrazów rdzennych (Stammwörter), które poprzez derywację i kompozycję pozwalają na nieograniczone tworzenie nowych wyrazów. Do tej teorii nawiązywali w swoich pracach leksykograficznych późniejsi XVIII-wieczni leksykografowiePeter Ernst: Deutsche Sprachgeschichte. Eine Einführung in die diachrone Sprachwissenschaft des Deutschen. Wien 2005, s. 190..
Dążył do unormowania języka niemieckiego pod względem pisowni i gramatyki. Uważał, że język ogólny powinien być ponadregionalny. Unormowanie języka niemieckiego powinno opierać się nie na dialektach, a na języku warstw wykształconych.
Schottel głosił potrzebę czystości języka ojczystego i jako aktywny członek (od r. 1642) Towarzystwa Owocodajnego (Die Fruchtbringende Gesellschaft) z przydomkiem „Der Suchende” („Poszukujący”) zastępował wyrazy obce wyrazami rodzimymi. Jego zniemczenia dotyczyły głównie terminologii gramatycznej, jak: Abwandlung (Deklination), Mehrzahl (Plural), Geschlecht (Genus), Zahlwort (Numerale), Zeitwörter (Verben), a także nieudane: Vornennwörter (Pronomina), Vorwörter (Präpositionen), Ergrößerung (Komparation).