Tryptyk został wystawiony w Monachijskim Stowarzyszeniu Artystycznym, gdzie natychmiast przyciągnął uwagę czasopisma „Das Pfennig-Magazin”, w którym napisano, że wydaje się, że mężczyzna na fotografii miał polerowane buty i musiał stać nieruchomo.
Obrazy były przechowywane w monachijskiej Rezydencji, a później w archiwach Bayerisches Nationalmuseum, gdzie stopniowo niszczały, aż w 1936 lub 1937 roku amerykański historyk sztuki i fotografii Beaumont Newhall odkrył je na nowo i wykonał reprodukcje na wystawę w Nowym Jorku. W 1949 roku opublikował je w swojej książce The History of Photography, 1839 to the Present. Podczas II wojny światowej oryginalne dagerotypy były przechowywane w złych warunkach, aż w 1970 roku zostały wypożyczone do Münchner Stadtmuseum. Podjęto próbę konserwacji, ale z katastrofalnymi skutkami. Od tego czasu faksymilowe dagerotypy były produkowane z kopii Newhalla.
Analiza Wiele osób badało fotografię pod kątem śladów jakiejkolwiek innej aktywności. Mogą być na niej niewyraźne sylwetki innych ludzi i być może dziecka wyglądającego przez okno, a także konia. Jak wszystkie płyty Daguerre’a, fotografia jest lustrzanym odbiciem. Mając to na uwadze, przeanalizowano położenie i kąt aparatu.