Gliceriusz Landriani (ur. 1 marca 1588 w Mediolanie, zm. 15 lutego 1618 w Rzymie) – włoski zakonnik, pijar, czcigodny sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się w 1588 w Mediolanie w zamożnej włoskiej rodzinie. Jego rodzicami byli Anna Visconti i Horacy Landriani. Ze strony matki był spokrewniony ze św. Karolem Boromeuszem. Ze strony ojca był potomkiem św. Gliceriusza z Mediolanu. Jego brat, Fabrycjusz Landriani był arcybiskupem Pawii.
Gliceriusz studiował filozofię, prawo i teologię na Uniwersytecie Bolońskim oraz w Rzymie w kolegium dominikanów przy kościele Santa Maria sopra Minerva. W wieku dziewiętnastu lat dołączył do pobożnego kręgu portugalskiego księdza Franciszka Méndeza, ucznia św. Jana z Ávila. Następnie za wskazaniem papieża Pawła V znalazł się pod kierownictwem duchowym o. Dominika Ruzzoli, karmelity bosego, który go pokierował do Szkół Pobożnych. W 1612 wstąpił do powstającego Zakonu Szkół Pobożnych. W zakonie należał do pierwszych współpracowników św. Józefa Kalasancjusza – założyciela pijarów. Ten cenił go jako nauczyciela i katechetę, bo uczył nie tylko pisania, czytania i liczenia, ale również modlitwy.