Carrosses à cinq sols – pierwszy nowoczesny system publicznego transportu zbiorowego, opracowany przez Blaise’a Pascala, funkcjonujący w Paryżu od 1662 do około 1677 roku.
Historia thumb|Mapa połączeń Carrosses à cinq sols Pod koniec życia Blaise Pascal dostrzegał potrzebę wspierania ubogich osób. W listopadzie 1661 roku, po śmierci jego siostry Jacqueline, Pascal otrzymał jej wiano od klasztoru Port-Royal.
W tym okresie do transportu międzymiastowego służył znany od czasów Ludwika XIII system coche de campagne, czyli dyliżanse. Do poruszania się po Paryżu służyły lektyki bądź powozy, kosztowne w wynajmie. Pascal dostrzegł, że potrzebne jest opracowanie systemu dla osób ubogich, pozwalającego im zaoszczędzić czas i charakteryzującego się niską ceną – do pięciu soli. W tym celu założył przedsiębiorstwo, które miało na celu wdrożenie tego projektu. Wspólnikami Pascala byli Artus Gouffier de Roannez, Simon Arnauld de Pomponne i Pierre de Perrien, którzy współfinansowali projekt, a Pascal wniósł weń całe wiano siostry. Roannez dysponował trzema udziałami, a pozostali udziałowcy po jednym. Spotkanie założycielskie miało miejsce 6 listopada 1661 roku. Powołano na nim Towarzystwo Eksploatacji Powozów (société de carrosses publics). Z założenia osoby dotychczas wynajmujące karety miały stać się koncesjonariuszami przedsiębiorstwa.