W 1847 roku czterdziestu sześciu żyjących jeszcze Tasmańczyków z Wyspy Flindersa, w tym Truganini, przeniosło się do osady Oyster Cove na południe od Hobart, na swoim rodzimym terytorium. Truganini powróciła tam w dużej mierze do tradycyjnego trybu życia nurkując w morzu za skorupiakami, pływając katamaranem na wyspę Bruny oraz polując w pobliskim buszu. W 1869 już tylko ona i William Lanne, jej trzeci mąż, byli prawdopodobnie jedynymi Tasmańczykami czystej krwi.
W 1873 roku Truganini, jedyna żyjąca wówczas osoba z tej grupy, zamieszkała w Hobart pod opieką rodziny Dandridge. Stała się pewnego rodzaju atrakcją antropologiczną, wielokrotnie była badana, fotografowana i portretowana. Zmarła trzy lata później, wyrażając przed śmiercią życzenie, aby jej prochy zostały rozsypane w Cieśninie D’Entrecasteaux. Pochowano ją jednak na terenie byłego więzienia „Female Factory” w Cascades, przedmieściu Hobart. Dwa lata później jej szkielet został ekshumowany i wystawiony na pokaz w charakterze eksponatu muzealnego przez Towarzystwo Królewskie Tasmanii. W 1947 roku został wycofany z wystawy do magazynu.