Męczennicy mormońscy – osoby, które cierpiały bądź zginęły w obronie swoich wierzeń i przekonań jako członkowie Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich.

Tradycja męczeńska w łonie mormonizmu sięga początków tej tradycji religijnej. Ma swoje korzenie również w pismach świętych należących do mormońskiego kanonu, w tym w Księdze Mormona. Wskazuje się tutaj chociażby na proroka Abinadiego, którego męczeństwo opisano we wchodzącej właśnie w skład Księgi Mormona Księgi Mosjasza. Za utrwalonych w tradycji kanonicznej męczenników uznaje się także kobiety i dzieci z ziemi ammonihańskiej spalone za swe wierzenia, zgodnie z zapisem przechowanym w Księdze Almy, innej z części składowych Księgi Mormona.

Na rozwój tradycji męczeńskiej w mormonizmie ogromny wpływ miały pierwsze lata funkcjonowania Kościoła, naznaczone konfliktami między świętymi w dniach ostatnich a niechętnym im otoczeniem. Konflikt między mormońskimi osadnikami a milicjami stanowymi Missouri z 1838 uznaje się najczęściej za jej początek. David W. Patten, członek Kworum Dwunastu Apostołów, zmarły na skutek ran odniesionych w potyczce nad rzeką Crooked 25 października 1838, określany jest zazwyczaj mianem pierwszego mormońskiego męczennika. Podobnie za męczenników uznaje się ofiary masakry z Haun's Mill z 30 października 1838.