Publikował pierwsze przeglądy nietoperzy tych rejonów oraz taksonomiczne zestawienia mniej znanych form fauny paleoarktycznej. Na początku lat 60. XX wieku organizował pierwsze konferencje naukowe na temat badań nad ssakami, obecne Dni Zoologiczne. We wrześniu 1968 zorganizował wraz z Gaislerem pierwszą międzynarodową konferencję poświęconą nietoperzom (doszła do skutku w bardzo okrojonej formie z uwagi na inwazję państw Układu Warszawskiego na Czechosłowację). Modernizował kursy zoologii i badania terenowe. W 1969, wraz z Gaislerem i Ivanem Horáčkiem zainicjował zestandaryzowany monitoring zimowisk nietoperzy w Czechosłowacji, niemający wówczas w Europie odpowiednika (około 1500 lokalizacji). Habilitował się po 1989. Podczas aksamitnej rewolucji (jesienią 1989) został wybrany na prodziekana Wydziału Nauk Ścisłych Uniwersytetu Karola i był odpowiedzialny za jego przekształcenie w nowoczesną instytucję badawczą. Na początku lat 90. XX wieku zainicjował i uczestniczył w tworzeniu Parku Narodowego Podyjí w południowo-wschodnich Czechach.