W 1577 miał miejsce pobór podatków z Suchego Lasu, którego dzierżawcą, tenutariuszem (łac. „tenutarius”) był wówczas szlachcic Aleksander Mokronoski.
Z 1605 zachowały się wpisy w księdze cudów klasztoru Bożego Ciała pod Poznaniem na temat dziecka, które utonęło w Suchym Lesie i zostało następnie złożone przez rodziców przed ołtarzem w kaplicy w kościele Bożego Ciała pod Poznaniem. Dziecko to ożyło w czasie gdy kapłan sprawował mszę. Kolejny zapis odnotował dziewczynka ze wsi Suchy Las, która po 3 tygodniach śmiertelnej choroby została uzdrowiona, gdy złożono w jej intencji ślub wraz z ofiarą dziękczynną.
Miejscowość uległa zniszczeniu podczas potopu szwedzkiego, a w XVIII wieku mieszkańców zdziesiątkowały zarazy. W 1732 sprowadzono tu osadników olęderskich, a w XIX wieku kolonistów z NiemiecAnna Kosek, Średniowieczny rodowód wioski, w: Głos Wielkopolski, 24.10.2007, s. 17..
Wieś duchowna, własność komandorii joannitów w Poznaniu pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s.