Treść Cezara, wezwany przez głos, wstąpił na wysoką wieżę. Kamienie się jak gdyby rozstąpiły i ujrzał rozległą równinę, a na niej tłumy idące w nieskończoność. Zobaczył też garstkę ludzi ze sztandarem, na którym było wypisane słowo naród. Było to ostatnie pokolenie wielkiego plemienia, torujące sobie drogę ostatkami szabel. Mężczyźni nieśli na rękach konające dzieci i zemdlone kobiety. Na ciele mieli głębokie rany, na czołach wieńce cierniowe. Bez słowa szli na bitwę i śmierć. Tłumy narodów płynęły przeciwko nim. A głos mówił do Cezary, że ten lud schodzi z ziemi i nigdy już nie powróci. Każdy z nich wzniósł do góry swe dziecko i zawołał: leć do Boga, sieroto. I uczyniła się przestrzeń w niebie i wleciały tam jak chór małych aniołków. Nacierający proponowali: Żyjcie i bądźcie naszymi sługami. Nikt się jednak nie poddawał. Kiedy pierścień wokół ginących się zacisnął, zapytali swoje niewiasty czy chcą żyć dłużej od nich, a gdy one nie chciały, utopili miecze w piersi swych ukochanych. A z kobiet wyszły dusze jak wieniec lilii napowietrznych i płakały nad walczącymi. Potem nastała ostatnia godzina dla walczących, a wreszcie cisza na wielkiej mogile. mały|Prezbiterium katedry fryburskiej. Cezara zeszedł z wieży na chór katedry.