thumb|Pikinierzy z początku XVII wieku (żołnierze i oficer z halabardą) thumb|Pikinierzy w starciu bezpośrednim Pika (spisaW Polsce zamiennie nazywana spisą (od niem. Spiess); (W. Kwaśniewicz: Leksykon broni…, dz. cyt., s. 187).) – dawna długa broń drzewcowa piechoty, w postaci zakończonego niewielkim grotem drzewca o długości do 5,5-6 metrów, stosowana przeciw szykom pieszym i kawalerii.
Używana powszechnie na obszarze europejskim od początku XV do początku XVIII stulecia. Była bronią o zróżnicowanej długości w zależności od okresu i zastosowania: pika piechoty szwajcarskiej w XV–XVII wieku mierzyła 5 metrów, niemieckich lancknechtów z XVI w. – 4,5 m; krótsze, ale opatrzone ozdobnymi grotami stanowiły przede wszystkim oznakę godności (oficerskiej, podoficerskiej)Mała encyklopedia wojskowa, dz. cyt..
Pika piechoty Podczas bitwy XVI–XVII-wieczni pikinierzy byli na ogół zgrupowani w zwarte czworoboki, co zapewniało skuteczność ich działania;