a Konstytucji Nigerii).
Papua-Nowa Gwinea Głowa państwa (monarcha brytyjski, reprezentowany przez gubernatora generalnego Papui-Nowej Gwinei), działając zgodnie z Narodową Radą Wykonawczą, może zastosować prawo łaski w postaci aktu abolicji indywidualnej wobec osadzonego (art. 151 ust. 1 lit. a Konstytucji Papui-Nowej Gwinei) lub współsprawcy przestępstwa, jeśli ten dostarczy informacje prowadzące do skazania głównego sprawcy albo jednego z głównych sprawców (art. 151 ust. 2 Konstytucji Papui-Nowej Gwinei).
Polska II Rzeczpospolita Konstytucja marcowa nie przewidywała abolicji indywidualnej jako prerogatywy Prezydenta RP, a jedynie „prawo darowania i złagodzenia kary, oraz darowania skutków zasądzenia karno-sądowego w poszczególnych wypadkach”. Projekt bebewuerowski zakładał rozszerzenie jego zakresu w sposób następujący:
Profesor Antoni Peretiatkowicz skrytykował reformę, zaliczając ją do tzw. „refleksów dyktatury”, i stwierdził, że nie da się jej pogodzić z zasadami państwa praworządnego. Wskazał, że takie uprawnienie ma niewielkie znaczenie praktyczne, jednak „wywołuje wrażenie, że normalny wymiar sprawiedliwości w państwie może zostać zahamowany”.
Konstytucja kwietniowa nie rozszerzyła prezydenckiego prawa łaski o abolicję indywidualną (art. 69 ust.