W życie polityczne zaangażował się wcześnie, w zdominowanym przez swego ojca mieście. W 2007 wybrany został kapitanem, zatem szefem władz barangayu Catalunan Grande. Mianem barangayu określa się najmniejszą, podstawową jednostkę podziału administracyjnego Filipin. Funkcję tę pełnił do 2013. Szybko wszedł do kierownictwa stowarzyszenia zrzeszającego kapitanów barangayów (2008), co jednocześnie pozwoliło mu wejść do rady miejskiej Davao. Między 2011 a 2013 był krajowym wiceprzewodniczącym Liga ng Mga Barangay reprezentującym Mindanao. W 2013 został wybrany zastępcą burmistrza Davao, funkcję tę wykonywał aż do początku 2018.
Od 2019 zasiada w filipińskiej Izbie Reprezentantów. Reelekcję uzyskiwał w 2022 oraz 2025. Między 2019 a 2020 był wiceprzewodniczącym tej izby parlamentu. Doczekał się pięciorga dzieci, jak również dwójki wnuków. Podobnie jak wielu filipińskich polityków jest wolnomularzem, przynależy do loży masońskiej w rodzinnym mieście.
Pojawiają się wobec niego oskarżenia o współudział w przemycie narkotyków. Jego znany z barwnego języka ojciec stwierdził, że doprowadziłby do zabicia syna, w sytuacji, jeśli owe oskarżenia zostałyby potwierdzone.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filipińscy parlamentarzyści Kategoria:Filipińscy wolnomularze Kategoria:Ludzie urodzeni w Davao Kategoria:Urodzeni w 1975