Siedemdziesiąt opowieści papugi ( lub ) – to zbiór opowieści napisanych w sanskrycie. Historie te mają być opowiadane kobiecie przez jej papugę, w tempie jednej historii każdej nocy, aby odwieść ją od wychodzenia na spotkanie z kochankiem, gdy jej mąż jest nieobecny. Historie te często dotyczą nielegalnych związków, problemów, które z nich wynikają i sposobów na uniknięcie tych kryzysów za pomocą własnego sprytu. Pod koniec siedemdziesięciu dni mąż kobiety wraca z zagranicznej podróży i wybacza żonie próby zdrady. Większość historii jest rubaszna i nieskrępowana, a niektóre z nich ocierają się o pornografię. Sytuacje przedstawione w opowiadaniach nie tylko testują granice małżeństwa, ale niektóre wkraczają w obszary tabu kazirodztwa i, w jednym przypadku, zoofilii.
Zbiór jest częścią tradycji Katha literatury sanskryckiej. Niektóre z opowieści są w rzeczywistości powtórzone z wcześniejszych zbiorów. Zgodnie z tradycją literatury sanskryckiej, opowieści są często przeplatane wierszami, z których wiele jest oryginalnych, a niektóre powtórzone z wcześniejszych dzieł. Choć nie wiadomo, kiedy zbiór został pierwotnie napisany, przyjmuje się że jego obecna forma powstała w XII wieku n.e., choć najstarszy znany manuskrypt pochodzi z XV wieku n.e.