Park jest podzielony równoleżnikowo przez, będącą dopływem Gorganrud, rzekę Madar Su, która dzieli go na część północną i południową.
Środowisko abiotyczne Położenie Parku, obejmujące północno-zachodnie stoki gór Elburs o urozmaiconej rzeźbie oraz płaskie lub górzyste wyżyny leżące za nimi, skutkuje dużymi różnicami wysokości, temperatury powietrza i opadów w różnych jego częściach. Najniżej położony punkt leży na ok. 400 m n.p.m. zaś najwyższy jest szczyt Devorakji (2411 m n.p.m.). Najniższe średnie opady wynoszą ok. 150 mm na półpustyniach, najwyższe zaś – ok. 1000 mm na górskich stokach. Tak duża ilość opadów na tym obszarze, kontrastująca z dużo bardziej suchymi terenami dookoła, wynika ze skraplania się na barierze terenowej wilgoci niesionej przez zachodnie wiatry znad Morza Kaspijskiego. Takie zróżnicowanie ukształtowania powierzchni i klimatu tworzy w parku dużą różnorodność siedlisk dla bardzo różnych roślin i zwierząt.
Fauna i flora Obszar parku charakteryzuje się bardzo dużą różnorodnością siedlisk oraz gatunków fauny i flory. Dominującymi, głównymi rodzajami siedlisk są: las deszczowy klimatu umiarkowanego (las hyrkański m.in. z dębem kasztanolistnym, paprocją, grabem i brzostownicą), zarośla, a także stepy (m.in.