5000 m n.p.m.; Wojsznis i Paryski) tego samego dnia: (6010 m n.p.m.; Wojsznis) 24 lutego: Nevado Tres Cruces (6620 m n.p.m.; Osiecki i Paryski – najpierw wspinacze osiągnęli środkowy wierzchołek; dwa dni później Paryski samotnie zdobył południowy szczyt) 26 lutego: Ojos del Salado (6870 m n.p.m.; Szczepański i Wojsznis – pierwsze wejście na ten szczyt) 11 marca: (6052 m n.p.m.; Paryski i Szczepański). Podobnie jak podczas pierwszej wyprawy, uczestnicy dokonali szeregu badań naukowych, w tym wykonali szkic topograficzny obszaru o powierzchni ok. 3000 km kw.; medyczne obserwacje Paryskiego, podobnie jak obserwacje Dorawskiego z lat poprzednich, przyczyniły się do wzbogacenia wiedzy nad aklimatyzacją wspinaczy i chorobą wysokościową.
Sukcesy Polaków zostały obszernie opisane w argentyńskiej i chilijskiej prasie; zorganizowano szereg spotkań, między innymi w Buenos Aires, La Plata, Montevideo i Santiago. Pokazano także film nakręcony w trakcie wyprawy.